دانشنامه ابولولو - به یاد حضرت ابولؤلؤ ( پیروز نهاوندی)

ابولؤلؤ. [ اَ ل ُءْ ل ُءْ ] (اِخ ) فیروز. غلام مغیرةبن شعبه . طبری گوید: او حبشی بود و ترسا و درودگری کردی و هر روز مغیره را دو درم دادی . روزی این فیروز سوی عمر آمد و او بامردی نشسته بود گفت یا عمر مغیره بر من غلّه ۞ نهاده است و گران است و نتوانم دادن بفرمای تاکم کند. گفت چند است گفت روزی دو درم : گفت چه کار دانی گفت درود گری دانم و نقاشم و کنده وآهنگری نیز توانم پس عمرگفت چندین کار که تو دانی ، دو درم روزی نه بسیار بود. چنین شنیدم که تو گوئی من آسیا کنم برباد که گندم آس کند. گفت آری . عمر گفت مرا چنین آسیا باید که سازی . فیروز گفت اگر زنده باشم سازم ترا یک آسیا که همه ٔ اهل مشرق و مغرب حدیث آن کنند و خود برفت و عمر گفت این غلام مرا بکشتن بیم کرد... بماه ذی الحجة بود بامداد، سفیده دم ، عمر بنماز بامداد بیرون شد بمزگت و همه ٔ یاران پیغمبر صف برکشیده بودند و این فیروز پیش صف اندر نشسته کاردی حبشی داشت دسته بمیان اندر چنانکه تیغ هردو روی بُوَد و راست و چپ بزند و اهل حَبشه چنان دارند. چون عمر پیش صف اندر آمد فیروز او را شش ضرب بزد از راست و چپ بر بازو و شکم و یک زخم از آن بزد بزیر ناف . از آن یک زخم شهید شد. و فیروز از میان مردم بیرون جست ... چون دیگر روز بود عثمان بمزگت آمد و مردمان گرد آمدند و نخستین کاری که کرد عبیداﷲ بن عمر را بخواند و از همه ٔ پسران عمر عبیداﷲ مهتر بود و آن هرمزان که از اهواز آورده بودند پیش پدرش و مسلمان شده بود همه باترسایان نشستی و جهودان و هنوز دلش پاک نبود و این فیروز که عمر را شهید کرد ترسا بود و او هم با هرمزان همدست بود و غلامی بود از آن سعدبن ابی وقاص ، حنیفه نام و هرسه بیک جای نشستندی و ابوبکر را پسری بود نامش عبدالرحمن با عبداﷲبن عمر دوست بود و این کارد که عمر را بدان زدند سلاح حبشه بود و بسه روز پیش از آنکه عمر را بکشتند عبیداﷲ باعبدالرحمن نشسته بود عبدالرحمن گفت من امروز سلاحی دیدم برمیان ابولؤلؤ بسته عبیداﷲ گفت بدر هرمزان گذشتم او نشسته بود و فیروز ترسا غلام مغیرة بن شعبه واین ترساغلام سعد بن ابی وقاص بود و هرسه حدیث همی کردند و چون من بگذشتم بر خاستند و آن کارد از کنار فیروز بیفتاد عبیداﷲ گفت آن سلاح حبشه دارند پس آن روز که فیروز عمر را آن زخم زد و از مزگت بیرون جست و بگریخت مردی از بنی تمیم او را بگرفت و بکشت و آن کارد بیاورد عبیداﷲ آن کارد بگرفت و گفت که من دانم که فیروز این نه بتدبیر خویش کرد واﷲ که اگر امیرالمؤمنین بدین زخم وفات کند من خلقی را بکشم که ایشان اندرین هم داستان بوده اند پس آن روز که عمر وفات یافت عبیداﷲ از سرگور بازگشت بدر هرمزان شد و او را بکشت و بدر سعد شد و حنیفه را بکشت سعد از سرای بیرون آمد و گفت غلام مرا چرا کشتی عبیداﷲ گفت بوی خون امیرالمؤمنین عمر از تو می آید تو نیز بکشتن نزدیکی عبیداﷲ موی داشت تا بکتف پس چون سعد را بکشتن بیم کرد سعد بن ابی وقاص فراز شد و مویش بگرفت و برزمین زد و شمشیر از دست وی بستد و چاکران را فرمود تا او را بخانه کردندتا خلیفه پدید آید که قصاص کند پس چون عثمان بنشست نخستین کاری که کرد آن بود که عبیداﷲ عمر را بیرون آورد از خانه و یاران پیغمبر علیه السلام نشسته بودند گفت چه بینید و او را چه باید کردن علی گفت او را بباید کشتن بخون هرمزان که هرمزان را بی گناه بکشت و این هرمزان مولای عباس بن عبدالمطلب بود زیرا که آن روز که وی مسلمان شد گفت کسی خواهم که از اهل بیت پیغمبرصلی اﷲ علیه و سلم باشد تا بردست وی مسلمان شوم و اورا بعباس راه نمودند و بردست عباس مسلمان شد و قرآن و احکام شریعت آموخته بود و همه ٔ بنی هاشم را در خون او سخن بود پس چون علی عثمان را گفت عبیداﷲ را بباید کشتن عمروبن عاص گفت این مرد را پدر کشتند و تو اورا بکشی دشمنان گویند خدای تعالی کشتن اندر میان یاران پیغمبر صلی اﷲ علیه و سلم افکند و خدای ترا از این خصومت دور کرده است که این نه اندر سلطانی تو بود عثمان گفت راست گفتی من این را عفو کردم و دیت هرمزان از خواسته ٔ خویش بدهم و عبیداﷲ را دست بازداشت -انتهی . و بعضی ابولؤلؤ فیروز را ایرانی و از مردم نهاوند گفته اند و آنگاه که عمر را بکشت مردمان در عقب وی شدند تا او را دستگیر کنند و او چون گرفتاری خویش بدانست خود را باهمان خنجر که عمر را کشته بود بکشت و این به سال بیست و سوم از هجرت در ماه ذی الحجة بود. و غلات شیعه به او لقب شجاع الدین داده اند و هم گویند که وی از مدینه بگریخت و بسوی عراق شتافت و در شهر کاشان درگذشت . رجوع به حبیب السیر ج 1 ص 167 شود.

منبع: لغت نامه دهخدا :

http://www.loghatnameh.com/dehkhodaworddetail-6863411f87824ae792339c32badde0c4-fa.html

 

 

نکات:

فیروز. غلام مغیرةبن شعبه . طبری گوید: او حبشی بود و ترسا و درودگری کردی و هر روز مغیره را دو درم دادی . روزی این فیروز سوی عمر آمد و او بامردی نشسته بود گفت یا عمر مغیره بر من غلّه نهاده است و گران است و نتوانم دادن بفرمای تاکم کند. گفت چند است گفت روزی دو درم : گفت چه کار دانی گفت درود گری دانم و نقاشم و کنده وآهنگری نیز توانم پس عمر گفت چندین کار که تو دانی ، دو درم روزی نه بسیار بود. چنین شنیدم که تو گوئی من آسیا کنم برباد که گندم آس کند. گفت آری . عمر گفت مرا چنین آسیا باید که سازی . فیروز گفت اگر زنده باشم سازم ترا یک آسیا که همه اهل مشرق و مغرب حدیث آن کنند و خود برفت و عمر گفت این غلام مرا بکشتن بیم کرد... بماه ذی الحجة بود بامداد، سفیده دم ، عمر بنماز بامداد بیرون شد بمزگت وهمه یاران پیغمبر صف برکشیده بودند و این فیروز پیش صف اندر نشسته کاردی حبشی داشت دسته بمیان اندر چنانکه تیغ هردو روی بُوَد و راست و چپ بزند و اهل حَبشه چنان دارند. چون عمر پیش صف اندر آمد فیروز او راشش ضرب بزد از راست و چپ بر بازو و شکم و یک زخم ازآن بزد بزیر ناف . از آن یک زخم شهید شد. و فیروز ازمیان مردم بیرون جست ... چون دیگر روز بود عثمان بمزگت آمد و مردمان گرد آمدند و نخستین کاری که کرد عبیداللّه بن عمر را بخواند و از همه پسران عمر عبیداللّه مهتر بود و آن هرمزان که از اهواز آورده بودند پیش پدرش و مسلمان شده بود همه باترسایان نشستی و جهودان و هنوز دلش پاک نبود و این فیروز که عمر را شهید کرد ترسا بود و او هم با هرمزان همدست بود و غلامی بود از آن سعدبن ابی وقاص ، حنیفه نام و هرسه بیک جای نشستندی و ابوبکر را پسری بود نامش عبدالرحمن با عبداللّه بن عمر دوست بود و این کارد که عمر را بدان زدند سلاح حبشه بود و بسه روز پیش از آنکه عمر را بکشتند عبیداللّه با عبدالرحمن نشسته بود عبدالرحمن گفت من امروز سلاحی دیدم برمیان ابولولو بسته عبیداللّه گفت بدر هرمزان گذشتم او نشسته بود و فیروز ترسا غلام مغیرة بن شعبه واین ترساغلام سعد بن ابی وقاص بود و هرسه حدیث همی کردند و چون من بگذشتم بر خاستند و آن کارد از کنار فیروز بیفتاد عبیداللّه گفت آن سلاح حبشه دارند پس آن روز که فیروز عمر را آن زخم زد و از مزگت بیرون جست و بگریخت مردی از بنی تمیم او را بگرفت و بکشت و آن کارد بیاورد عبیداللّه آن کارد بگرفت و گفت که من دانم که فیروز این نه بتدبیر خویش کرد واللّه که اگر امیرالمومنین بدین زخم وفات کند من خلقی را بکشم که ایشان اندرین هم داستان بوده اند پس آن روز که عمر وفات یافت عبیداللّه از سرگور بازگشت بدر هرمزان شد و او را بکشت و بدر سعد شد و حنیفه را بکشت سعد از سرای بیرون آمد و گفت غلام مرا چرا کشتی عبیداللّه گفت بوی خون امیرالمومنین عمر از تو می آید تو نیز بکشتن نزدیکی عبیداللّه موی داشت تا بکتف پس چون سعد را بکشتن بیم کرد سعد بن ابی وقاص فراز شد و مویش بگرفت و برزمین زد و شمشیر ازدست وی بستد و چاکران را فرمود تا او را بخانه کردند تا خلیفه پدید آید که قصاص کند پس چون عثمان بنشست نخستین کاری که کرد آن بود که عبیداللّه عمر را بیرون آورد از خانه و یاران پیغمبر علیه السلام نشسته بودند گفت چه بینید و او را چه باید کردن علی گفت او را بباید کشتن بخون هرمزان که هرمزان را بی گناه بکشت و این هرمزان مولای عباس بن عبدالمطلب بود زیرا که آن روزکه وی مسلمان شد گفت کسی خواهم که از اهل بیت پیغمبر صلی اللّه علیه و سلم باشد تا بردست وی مسلمان شوم و او را بعباس راه نمودند و بردست عباس مسلمان شد و قرآن و احکام شریعت آموخته بود و همه بنی هاشم را در خون او سخن بود پس چون علی عثمان را گفت عبیداللّه را بباید کشتن عمروبن عاص گفت این مرد را پدر کشتند و تو او را بکشی دشمنان گویند خدای تعالی کشتن اندر میان یاران پیغمبر صلی اللّه علیه و سلم افکند و خدای ترا از این خصومت دور کرده است که این نه اندر سلطانی تو بودعثمان گفت راست گفتی من این را عفو کردم و دیت هرمزان از خواسته خویش بدهم و عبیداللّه را دست بازداشت -انتهی . و بعضی ابولولو فیروز را ایرانی و از مردم نهاوند گفته اند و آنگاه که عمر را بکشت مردمان در عقب وی شدند تا او را دستگیر کنند و او چون گرفتاری خویش بدانست خود را باهمان خنجر که عمر را کشته بود بکشت و این به سال بیست و سوم از هجرت در ماه ذی الحجة بود. و غلات شیعه به او لقب شجاع الدین داده اند و هم گویند که وی از مدینه بگریخت و بسوی عراق شتافت و در شهر کاشان درگذشت . رجوع به حبیب السیر ج 1 ص 167 شود. نقل از : http://www.mibosearch.com/word.aspx?wName=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D9%84%D9%88%D9%84%D9%88

ابولؤلؤ (د 23ق/644م)، قاتل عمربن خطاب از زندگی او هیچ دانسته نیست و شهرت او تنها به دلیل قتل عمر است. بیشتر منابع نام او را فیروز ضبط کرده‌اند (مثلاً: نک‍: حسان بن ثابت، 1/273؛ ابن حبیب، «اسماء». 155؛ ابن قتیبه، 183). دربارة اصل و نسب و اعتقاد او میان منابع، اشتراک اندکی دیده می‌شود. منابع متأخرتر نیز جز تکرار گفته‌های منابع پیشین کمتر اطلاع سودمندی به دست می‌دهند. بنابر خبر مشهوری، او از مردم نهاوند بود که در جنگ به دست مسلمانان اسیر شد و به غلامی مغیره بن شعبه فرمانروای کوفه درآمد (ابن سعد، 3/341، 347؛ ابوالعرب، 67، به نقل از ابن اسحاق). در منابع کهن‌تر او را مجوسی شمرده‌اند (ابن حبیب، المحبر، 14؛ ابن شبه، 3/913؛ مسعودی، 2/329). با این همه گروهی دیگر از مورخان او را مسیحی دانسته‌اند (نک‍: طبری، 4/190؛ ابن عبدریه، 4/272). بنابر نقل نه چندان قابل اعتماد طبری (4/136) از سیف بن عمر، ابولؤلؤ نخست به اسارت رومیان درآمد و سپس مسلمانان او را اسیر کردند. دربارة انگیزة قتل عمر به دست ابولؤلؤ همسانی چندانی در منابع تاریخی وجود ندارد .بنا بر کهن‌ترین روایات، مغیره بن شعبه از کوفه نامه‌ای به عمر در مدینه نوشت و از او خواست تا اجازه دهد غلامش ابولؤلؤ به مدینه بیاید و مردم از فنون او مانند نقاشی، آهنگری، و درودگری بهره‌مند شوند. عمر با آنکه ورود غیرعرب را به مدینه ممنوع شمرده بود، موافقت کرد. پس از چندی، ابولؤلؤ نزد عمر از مولای خود مغیره شکایت کرد که خراجی سنگین بر او بسته است، ولی خلیفه شکایت او را روا ندانست و ابولؤلؤ که از بی‌اعتنایی خلیفه در خشم شده بود، کلمات تهدیدآمیز بر زبان راند، چندی پس از آن گفت‌وگو، ابولؤلؤ در مسجد کمین کرد و هنگام نماز صبح عمر را از پای درآورد و پس از آنکه چند نفر دیگر را هم زخم زد، خودکشی کرد (ابن سعد، 3/345؛ ابن شبه، 3/896-899؛ طبری، 4/190-191؛ دربارة دیگر روایات نک‍: ابن شبه، 3/893؛ ابن اعثم، 1/323). از دیگر نظراتی که دربارة انگیزة قتل عمر گفته شده این است که برخی از بزرگان صحابه که از سختگیریهای عمر ناراضی بودند، نقشة قتل خلیفه را طرح کردند و ابولؤلؤ تنها وسیلة اجرا بوده است (ایرانیکا، 334/I). شواهدی نیز دردست است که نشان می‌دهد کسانی از پیش در این‌باره به خلیفه هشدارهایی داده بوده‌اند (نک‍: احمدبن حنبل، 1/15؛ ابن شبه، 3/891)، با این همه به روایاتی که ماجرای قتل عمر را افسانه‌آمیز کرده است نمی‌توان اعتماد کرد (مثلاً نک‍: ابن اعثم، 1/325؛ طبری، 4/191؛ ابوالعرب، 73؛ ابن عساکر، 13/169). به هر روی، پس کشته شدن عمر، عبدالرحمن بن عوف (زبیری، 355؛ عبدالرحمن بن ابی‌بکر) مدعی شد که موضوع قتل عمر، توطئه‌ای میان ابولؤلؤ و دو تن دیگر به نامهای هرمزان و جفینه بوده است. به همین سبب عبیدالله بن عمر، آن دو و نیز دختر خردسال ابولؤلؤ را به خونخواهی پدر کشت (ابن سعد، 3/350؛ ابن قتیبه، 187؛ یعقوبی، 2/160-161؛ طبری، 4/240) و از آنجا که چنین اتهامی ثابت نشده بود، مسأله بی‌اعتنایی عثمان خلیفه جدید، در برابر قتل اینان (نک‍: بلاذری، 5/24؛ قس: ابوالعرب، 70)، بعدها به منازعات کلامی نیز کشیده شد (نک‍: ابوالقاسم کوفی، 68-69؛ سید مرتضی، 4/303-304؛ ابن عربی، 62، 106-108). گفتنی است که نه تنها برخی از منابع متأخر (خواندمیر، 1/489؛ شوشتری، 1/87)، از وجود قبری منسوب به ابولؤلؤ در کاشان خبر داده‌‌اند، بلکه صاحب مجمل‌التواریخ و القصص (تألیف ح 520ق) به نقل از مأخذی قدیم‌تر، ابولؤلؤ را از مردم فین کاشان دانسته است (ص 280). مآخذ: ابن اعثم کوفی، احمد، الفتوح، بیروت، 1404ق/1986م؛ ابن حبیب، محمد، الاسماء المغتالین، نوادر المخطوطات، به کوشش عبدالسلام محمد هارون، قاهره 1374ق/1954؛ همو، المحبر، به کوشش ایلزه لیشتن ا شتتر، حیدرآباد دکن، 1361ق/194م؛ ابن سعد، محمد، الطبقات الکبری، بیروت، دارصادر، ابن شبه، عمر، تاریخ، المدینه المنوره، به کوشش فهیم محمد شلتوت، جده، 1399ق/1979م؛ ابن عبدربه، احمد، العقد الفرید، به کوشش احمد امین و دیگران، قاهره، 1940م؛ ابن عربی، محمد، العواصم من الفواصم، ‌به کوشش محب‌الدین خطیب، قاهره، 1371ق؛ ابن عساکر، علی، تاریخ مدینه دمشق، نسخه خطی کتابخانه احمد ثالث استانبول، شم‍ 2887؛ ابن قتیبه، عبدالله، المعارف، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره، 1960من؛ ابوالعرب، محمد، المحن، به کوشش یحیی جبوری، بیروت، درالمغرب الاسلامی، ابوالقاسم کوفی، علی، الاستغاثه، قم، دارالکتب العلمیهاحمد بن حنبل، مسند، قاهره، 1313ق؛ بلاذری، احمد، انساب الاشراف، به کوشش گویتین، بیت‌ المقدس، 1963م؛ حسان بن ثابت، دیوان، به کوشش ولید عرفات، لندن، 1971م؛ خواندمیر، غیاث‌الدین، حبیب السیر، به کوشش محمد دبیرسیاقی، تهران، 1330ش؛ زبیری، مصعب، نسب قریش، به کوشش لوی پرووانسال، قاهره، 1953م؛ سیدمرتضی، علی، الشافی، به کوشش عبدالزهرا، حسینی، تهران، 107ق/1987م؛ شوشتری، نورالله، مجالس المؤمنین، تهران، 1365ش؛ طبری، تاریخ، مجمل التواریخ والقصص، به کوشش ملک‌الشعرای بهار، تهران، 1318ش؛ مسعودی، علی، مروج الذهب، به کوشش محمد محیی‌الدین عبدالحمید، قاهره، 1384ق/1964م؛ یعقوبی، احمد، تاریخ، بیروت، دارصادر؛ نیز: Iranica. حسن یوسفی اشکوری دایره المعارف بزرگ اسلامی جلد: 6 نویسنده: حسن یوسفی اشکوری شماره مقاله:2516 http://www.cgie.org.ir/shavad.asp?id=123&avaid=2516

مقبره فیروزان که در بین عوام به عنوان مقبره امامزاده ابولولو (و یا ابولولو) مشهور است و در شهر کاشان از استان اصفهان قرار دارد به دستور حکومت اسلامی ویران می شود. روز سه شنبه بیست و ششم ژوئن جمعیت کثیری از ایرانیان در مقابل فرمانداری اجتماع کرده و به تخریب یکی از میراث های تاریخی ایران اعتراض کردند. اثری که در واقع نماد مقاومت ایرانیان در برابر مهاجمان عرب در قرن هفتم میلادی بوده است. برخی نیز او را یکی از بزرگان شیعه و نیز صوفی گری می دانند. عمربن الخطاب خلیفه مسلمین در شصد و چهل و پنج میلادی به دست فیروزان کشته شد. گفته می شود که فیروزان یکی از اسیران جنگی بوده که پس از سقوط تیسفون که همان عراق کنونی باشد در بازار برده فروشان فروخته شده است و یکی از بزرگان عرب به نام مغیره بن شعبه او را خریده و به عنوان برده با خود به مدینه برده است. احتمال زیاد می رود که فیروزان زرتشتی بوده است و برخی ها حتی او را یک روحانی زرتشتی دانستند. ایرانیان به هنگام حمله اعراب در قرن هفتم میلادی اکثرا زرتشتی بودند. یکی از تظاهر کنندگان روز سه شنبه اظهار داشته است که: «عمل فیروزان پاسخی به بدکاری های اعراب مسلمان مهاجم به ایران بوده است که کشور ما را غارت کرده، مردم را قتل عام نموده و به زنان تجاوز کردند. ما ایرانیان هرگز جنایات آن ها علیه خود را فراموش نخواهیم کرد.» برخی از اعراب و عده ای از تاریخ نویسان مسلمان برای تخفیف شجاعت و قهرمانی نشان داده شده از جانب فیروزان (عموما بر اساس شرحی که ابن شهاب داده است) گفته اند که قتل عمر به علت دعوا بر سر پرداخت مالیات بوده است. در دوران صفویه و رسیدن اسلام شیعی به قدرت سلسله مزبور او را به نام بابا شجاع الدین خوانده و مدعی شد که این شخص شیعه و شهید بوده است. یکی از دیگر از معترضین خشمگین می گفت: «می گویند که این قبر او نیست. بعضی ها هم می گویند او اصلا مسلمان نبوده. خب نبوده باشد. برای ما مهم آن است که این ساختمان نماد اوست و نماد اعتقادات ما و مقاومت ما در مقابل مهاجمانی غیر متمدن است.» تظاهر کننده ی دیگری اضافه کرد که: «اگر ابولولو عرب بود آن ها یک گنبد طلایی روی قبرش می ساختند نه این که آن را ویران کنند. نه، آن ها قبر او را خراب می کنند برای این که او یک ایرانی و یک ایرانی شریف است و در نتیجه کارشان اهانت به ملت ایران محسوب می شود» محمد سلیم العوا دبیر کل اتحادیه بین المللی محققین مسلمان که پیش از این اعلام داشته بود که «خداوند زنان را برای حاملگی و بچه آوردن خلق کرده است» در گفتگو با خبرگزاری العربیه گفته است: «تقاضا برای تخریب این بنا به وسیله گروهی از نمایندگان عرب چند ماه پیش، پس از برگزاری گردهم آیی دوها در آغاز سال، تسلیم ایران شده است. در آن گردهم آیی اگثریتی از دانشمندان سنی از ایران خواستند تا این مقبره خراب شود.» شخصی با نام اختصاری ن که در میان معترضین در برابر دفتر فرمانداری کاشان بود گفت تصور کنید که آلمانی ها از انگلیسی ها بخواهند تا قبر کسانی را که در انگلستان نقشه کشتن هیتلر را در جنگ دوم جهانی کشیدند خراب کنند. چرا که نگاهداری این قبرها اهانتی به آلمان ها محسوب می شود؟ آیا انگلیسی ها این کار را قبول می کنند. کشتن عمر به دست فیروزان امری مذهبی نبود بلکه اقدامی در جهت برانداختن یک دیکتاتور مستبد از روی زمین محسوب می شد. درست همان کاری که انگلیس ها می خواستند با هیتلر بکنند. مقبره فیروزان که در بین راه کاشان به شهر فین واقع است شامل یک حیاط، یک ورودیه، یک گنبد مخروطی با کاشیکاری فیروزه ای و سقف های نقاشی شده است. تاریخ اصلی ساختن بنا مشخص نیست اما می دانیم که در نیمه دوم قرن چهاردهم کاملا بازسازی شده و سنگ قبر جدیدی نیز بر روی مزار او قرار داده شده است. از سایت: کانون پژوهش های باستانشناسی وابسته به مدرسه مطالعات شرقی دانشگاه لندن ترجمه از: کمیته نجات پاسارگاد www.savepasargad.com

آقای هدایتی: یک خبری منتشر شده که در کنفرانسی دوحه قطر برگزار شده، برخی از علماء أهل سنت در مورد ابولؤلؤ، قاتل خلیفه دوم، مطالبی را عنوان کرده اند، در این مورد توضیحاتی بدهید.

استاد حسینی قزوینی: بله، این در سایت ها و خبرگزاری ها و ... دیده شده و یکی از اعتراضات آنها به هیئت ایرانی این بود که چرا ایرانی ها نسبت به قاتل خلیفه دوم، تجلیل و قدردانی می کنند. من کاری نسبت به عبارت هایی که در این کنفرانس مطرح شده ندارم و همینطور نسبت به جوابی که هیئت ایرانی به آنان داده اند. ولی آنچه که من به عنوان بی طرف و به عنوان محقق و تحلیلگر می توانم در اینجا عرض کنم این است که: آنچه که در تاریخ ثابت است این است: قضیه قتل خلیفه دوم توسط ابولؤلؤ انجام گرفت و این کاملا روشن و واضح است و هیچ شک و شبهه ای نیست. آقایان أهل سنت این قضیه را مفصل در کتاب های خود آورده اند. آقای ابن عبد البر که از مورخان بزرگ أهل سنت، در الاستیعاب، ج3، ص1154 آورده است. آقای صالحی شامی در سبل الهدی، ج11، ص274 و همچنین آقای ذهبی در سیر اعلام النبلاء و تاریخ اسلام و طبری و ...، همه آورده اند. من فقط عبارتی را که آقای ابن عبد البر آورده، اشاره ای می کنم و رد می شوم: عبدالله ابن الزبیر عن أبیه، قال: غدوت مع عمر بن الخطاب رضی الله عنه إلى السوق و هو متکئ على یدی. فلقیه أبو لؤلؤة غلام المغیرة بن شعبة، فقال: ألا تکلم مولای یضع عنى من حراجى، قال: کم خراجک؟ قال: دینار، قال: ما أرى أن أفعل إنک لعامل محسن و ما هذا بکثیر، ثم قال له عمر: ألا تعمل لی رحى؟ قال: بلى، فلما ولى، قال: أبو لؤلؤة لأعملن لک رحى یتحدث بها ما بین المشرق و المغرب، قال: فوقع فی نفسی قوله، ... و جأه بسکین له طرفان، فلما جرح عمر، جرح معه ثلاثة عشر رجلا فی المسجد، ثم أخذ، فلما أخذ قتل نفسه. ابولؤلؤة، غلام مغیرة بن شعبه بود و یک روز آمد پیش خلیفه دوم و از برخورد آقای مغیره شکایت کرد و گفت خیلی به من سخت گیری می کند و خراج زیادی برای من بسته است و ... ، خلیفه دوم گفت که نه اینچنین نیست و این کارآیی که تو داری، همین دستمزد برای تو کافی است. بعد ابولؤلؤ می گوید که یکی از کارهایی که من انجام می دهم این است که من آسیاب درست می کنم. خلیفه دوم گفت برای من هم یک آسیاب درست کن. ابولؤلؤ برگشت گفت: یک آسیابی برایت درست کنم که در شرق و غرب عالم از آن گفتگو بشود. خلیفه دوم در اینجا خندید. ... سپس خلیفه دوم را در مسجد مجروح کرد با چاقوی دو سری که تیز بود و در دست داشت و 13 نفر دیگر را در مسجد مجروح کرد و وقتی ابولؤلؤ را محاصره کردند، با همان چاقوئی که خلیفه دوم و آن 13 نفر را مجروح کرده بود، خودش را کشت و بعد از کشتن خود، در همان مدینه دفن شد. الاستیعاب، ج3، ص1154 یکی از مراجع عظام تقلید، حضرت آیت الله صافی گلپایگانی، کتابی دارد به نام مجموعة الرسائل و در ج2، ص395، قضیه ابولؤلؤ را مفصل آورده و می گوید که بعضی نقل کرده اند که ابولؤلؤ، مجوسی بوده یا نصرانی، آن را رد می کند و می گوید قطعا مسلمان بوده: الظاهر أنه اعتنق الاسلام، لان رسول الله صلى الله علیه و آله أمر باخراج الکفار من المدینة المنورة المکرمة، فلو کان کافرا لم یکن مأذونا من الخلیفة فی المقام بالمدینة، و الدخول فی مسجد النبی صلى الله علیه و آله. اگر واقعا مجوسی و نصرانی بود، خلیفه به او اجازه نمی داد که در مدینه زندگی کند؛ چون رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) دستور اخراج کفار را داده بود و یک مجوسی و نصرانی، جرأت ورود به مسجد را نداشت. (البته {املاء} اسم درست ایشان، ابو لؤلؤه است) اما آنچه که مطرح است و ما شیعیان باید به آن توجه کنیم، این است که این قضیه در مدینه اتفاق افتاده و او هم خود کشی کرده و این صراحت مورخان است. و قضیه کاشان که شخصی به نام شجاع الدین به ابولؤلؤ ملقب شده، ایشان از کجا آمده و به چه نحوی است، نمی دانم. بنده خودم خیلی در تاریخ گشتم تا ببینم ریشه این قضیه به کجا و کِی بر می گردد، و همین امروز دو ساعت قبل از برنامه، با یکی از مورخین معاصر به نام رسول جعفریان تماس داشتم، از ایشان پرسیدم که آیا در این مورد مدرکی دارید؟ گفت مدرک زنده ای که ثابت کند آنچه در کاشان است، همان ابولؤلؤ است، نیافتم و سر نخی پیدا نکردم. اما شاید ایشان تشابه اسمی داشته باشد با قاتل خلیفه دوم و مردم عوام اینچنین کرده اند. یک جمله از شخصیت های بنام شیعه و از مدافعان سخت کوش شیعه، که در راه دفاع از شیعه هم به شهادت رسیده نقل می کنم و عزیزان دقت کنند: مرحوم قاضی نور الله شوشتری، صاحب کتاب إحقاق الحق و ... که در دفاع از أهل بیت (علیهم السلام) نوشته و من گمان نمی کنم که در تاریخ شیعه، کسی همانند ایشان از ولایت أهل بیت (علیهم السلام) دفاع کرده باشد و در این راه هم به شهادت رسیده باشد؛ ایشان کتابی دارد به نام مصائب النواصب در ج2، ص244 می گوید: هیچیک از علمای امامیه، فتوا به آنچه که در کاشان می گذرد، نداده اند. اینها، ‌کارهایی است که افراد جلف و سبک از خود در آورده اند. نقل از: موسسه تحقیقاتی حضرت ولی عصر http://www.valiasr-aj.com/fa/page.php?bank=salam&id=61

پیروز نهاوندی یا ابولؤلؤ یکی از ایرانیان در دوره اولیه ورود اسلام به ایران بوده‌است و او کسی بود که عمر بن خطاب، خلیفه مسلمانان را با ضربه‌های کارد کشت. پیروز دختری داشت که به گمان نزدیک به یقین مروارید نام داشته‌است. از آنجا که به مروارید در زبان عربی لؤلؤ گفته می‌شود، عرب‌ها برای این مرد ایرانی نامی عربی بصورت ابولؤلؤ یعنی «پدر مروارید» ساختند. در آن زمان میان عرب‌ها رسم بر این بوده که برای افراد ایرانی نامی عربی برگزینند و این کار را بیشتر به‌وسیله چسباندن پیشوند ابو- (پدر) به ترجمه عربی نام یکی از فرزندان آن شخص انجام می‌دادند. در بسیاری از موارد که نام ایرانی فرزندان ایشان برای عرب‌ها دشوارفهم بود، عرب‌ها برای نامگذاری از لقب ابوسهل (یعنی پدر آسان) استفاده می‌کردند. عبیدالله پسر عمر پس از قتل پدرش بدست پیروز نهاوندی، او و سه تن دیگر که به گمان او در کشته شدن پدرش دست داشته‌اند را به قتل رساند. این سه تن دیگر یکی مروارید دختر فیروز، دیگری هرمزان سردار معروف ایرانی در جنگ‌های با اعراب و سومی مردی از مسیحیان حیره به نام جفینه بود که با هرمزان و فیروز دوستی و الفت داشت. آرامگاهی منسوب به ابولؤلؤ در شهر کاشان قرار دارد. نقل از ویکی پدیا:

 http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D9%88%D9%84%D9%88%D9%84%D9%88

ابولولو - دایره المعارف بزرگ اسلامی ابولؤلؤ - ابولولو - لغت نامه دهخدا پژوهشی در مورد مدفن ابولولو رحمه الله 2 آذر سالروز قتل عمر بن خطاب به دست ابولؤلؤ نهاوندی زبان آتش | محمدرضا شجریان، فریدون مشیری، مجید درخشانی Abulolo - Firouz Nahavandi آرامگاه ابولولو، آرامگاه سرباز ایران است که برای نجات ایران با اعراب جنگید گوگل ، فیس بوک ، توییتر زبان و ترجمه فارسی را پشتیبانی کردند ادله علمای شیعه در اثبات ایمان حضرت ابولولو آیا ابو لولو به بهشت می رود یا جهنم ؟!!

ابولولو(۳٠) abulolo(٩) عمر ابن خطاب(٩) فیروز نهاوندی(٩) قاتل عمر(٩) ابولؤلؤ(٧) کاشان(٧) پیروز نهاوندی(٥) ایرانزمین(٥) قتل عمر(٥) تعطیلی قبر ابولولو(۳) omar(۳) حضرت ابولولو(٢) اعراب مهاجم(٢) نظر مراجع شیعه(٢) سردار ایران(٢) ابو لؤلؤ(٢) بسته شدن بابا شجاء الدین(٢) دین ابولولو(٢) ایمان ابولولو(٢) زبان آتش(۱) 2 آذر(۱) فین کاشان(۱) abū loʾloʾa(۱) firouz(۱) ترجمه فارسی(۱) kashan(۱) |omar(۱) nowruz(۱) جنگ اعراب با ایران(۱) حمله اعراب(۱) تخریب قبر ابولولو(۱) توییتر(۱) تخریب قبور ائمه(۱) هرمزان(۱) زیارت ابولولو(۱) ثواب زیارت(۱) شجریان(۱) گوگل(۱) نوروز(۱) norooz(۱) norouz(۱) محمد رضا شجریان(۱) iranian(۱) استاد شجریان(۱) عمر بن خطاب(۱) فیس بوک(۱) سرباز ایران(۱)

شناخت عمر ابن خطاب از کتب اهل سنت بمب گوگلی خلیج فارس:کلیک کنید:2 بمب گوگلی خلیج فارس:کلیک کنید.1 عکس هایی از کاشان و مزار رادمرد پایگاه اطلاع رسانی ابولولو - کاشان بمب گوگلی خلیج فارس:کلیک کنید3 کاملترین کتابخانه رایگان فارسی عکس های ضریح قدیم و جدید پیامدهای تخریب مزار ابولولو تارنمای کتاب فارسی سرخ بیایید بیشتر بدانیم لیست وبلاگ های تخصصی

فال حافظ


جاوید باد ایران